N

ajstarsze zabytki pochodzą z epoki brązu; z VIII?III w. p.n.e. pozostały resztki warownych budowli nekropoli Ilirów; także wykopaliska na miejscu dawnych kolonii greckich (Apollonia) i zabytki rzymskie (Vlora, Korcza). W sztuce średniowiecznej uwydatniają się silne wpływy bizantantyjskie, zwłaszcza w sztuce sakralnej ? klasztory i kościoły bazylikowe, zdobione mozaikami i freskami (Obot XIII w., Delvina XIV w.), także w kamiennym budownictwie mieszkalnym. Od XI w. również wpływy włoskie (zwł. Wenecji) ? głównie liczne cytadele i mury miejskie. W 2. poł. XV w., gdy Albania znalazła się pod panowaniem tureckim, nastąpiła izolacja od sztuki europejskiej, dominacja sztuki islamu (przebudowa kościołów na meczety, zabudowa miejska typu orientalnego ? Elbasan, Durrës, Szkodra, Tirana, Berat) i powstały nieliczne ośrodki sztuki rodzimej (Voskopoja).

W malarstwie XVI w. widoczne sporadyczne związki ze sztuką bizantyjską malarz Onufry). W XVIII?XIX w. pojawiły się tendencje realist. i nastąpiło stopniowe przenikanie wpływów europejskich. Po odzyskaniu niepodległości ? rozwój sztuki; przebudowa arch.-urb. miast. Od stuleci bujnie rozwija się w Albanii sztuka ludowa, łącząca wpływy wielu kręgów kulturowych, zwłaszcza budownictwo ze snycerką (m.in. typ domu warownego, zw. kulą), wyrób naczyń metalowych, tkactwo i stroje ludowe o jaskrawej kolorystyce i bogatej dekoracji. Sztuka albańska po 1944 to gł. malarstwo hist. (N. Zajmi, K. Kodheli) i rzeźba (K. Hoshi, O. Paskali) podporządkowane realizmowi socjalistycznemu.