Albańska muzyka ludowa ma swój odrębny charakter, ale znaleźć w niej można również wpływy tureckie i perskie. Brzmienie jest charakterystyczne dla Bałkanów, choć na południu kraju przeważają utwory polifoniczne, a na północy homofoniczne. Tradycyjne instrumenty muzyczne to: çifteli (rodzaj dwustrunowej mandoliny) i gërnetë (rodzaj klarnetu). Jednym z popularniejszych rodzajów folkowych pieśni jest kołysanka, zazwyczaj wykonywana solo przez kobietę.

L

udowa muzyka albańska wykazuje podobieństwa do muzyki krajów bałkańskich, są widoczne wpływy arabskie, tureckie także włoskie: częste metra nieparzyste, np. rytmy aksakowe, tempo rubato, instrumenty (zurka, tupan), maniery wykonawcze (melizmatyka, deformacja barwy głosu przez uciskanie gardła lub policzków); zespołowe wykonawstwo, wielogłosowość (liczne burdony, współbrzmienia sekundowe). O kultywowaniu muzyki w starożytnej Ilirii świadczą m.in. wykopaliska archeologiczne. W IV w. działał na tym terenie Niketa z Ramesiany, autor pieśni starochrześcijańskiej, w XII w. ? Jan Kukuzeł, reformator bułgarskiego śpiewu cerkiewnego. Odrodzenie profesjonalnej muzyki albańskiej nastąpiło po odzyskaniu niepodległości 1912; zaczęli tworzyć kompozytorzy ? F. Ndoja, M. Gjoka, T. Floqi, L. Filaj, K. Kono, P. Dungu, F.S. Noli, T. Nashi, P. Jakova, T. Daija, Ç. Zadeja, P. Gaci, śpiewacy ? M. Ciko, K. Antoniu, śpiewaczki ? M. Paluca Kraja, J. Fil çe, T. Tashko Ko ço. Po II wojnie świat. powstały w Tiranie instytucje muzyczne: filharmonia (1950), opera (1953), konserwatorium (1962), także Państwowa Orkiestra Radia i Telewizji.